تا ریشَ سُت درخت ِ مُ
قطعه شعری به گویش بستک از محمد ازهر الدین داغبلندان کوخردی

تا ریشَ سُت درخت ِ مُ
غُصصَ نرفتو درد اَ تا ت ؛ غبار نرفتو گرد ا َتا ت
مَوی نِگُم چُن بُکُنم ؛ بیت مُز دل ِ پَر درد اَ تا ت
Γos-sa narafto dard atāt ; γobār narafto gard atāt
Mavi negom ĉen bokonom ; beyt moz dele por dard atāt
هر ک ِ یِهنُم تَی شَن رَهِن ؛جَوُون چُ ماه ِ چاردَ هِن
بخت ِ مُ ک ِ چپ از رَهِن ؛ خون مُز دو چَشش ِ درد اَ تا ت
Har ke behnom tay ŝan rahen ; javoon ĉo māhe ĉārda hen
Baxte mo ke ĉap az rahen ; xoon maz do ĉaŝ-ŝe dard atāt
وای از دل ِ بدبخت ِ مُ ؛ تا ریشَ سُت درخت ِ مُ
بَرون نَتا ت وَ بخت ِ مُ ؛ هَی سنگلاخُ بَرد اَتا ت
Vāy az dele badbaxte mo ; tā riŝa sot deraxte mo
Baron netāt va baxte mo ; hay sangalāxo bard atāt
نَ درویش نَ قلندرُم ؛ چُن کشتی ِ بی لنگرُم
دور از ساحلُ بندرُم ؛ طوفانی تند ُ سرد اَ تات
Ne darviŝ ne qalandarom ; ĉon kaŝti- ye bi langarom
Door az sāhelo bandarom ; toofāni tondo sard atāt
با درد ُ غم درگیر اُمِن ؛ دلی ز دنیا سیر اُمِن
نصیب اُمِن تقدیر اُمِن ؛ غصصَ ز ِ راه ِ لَرد اَ تات
Bā dardo γam dargir omen ; deli ze donyā sir omen
Nasibomen taqdir omen ; γos-sa ze rāhe lard atāt
..........................
درباره شاعر نگاه کنید به : http://gapolap.blogfa.com/post-109.aspx
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .