دل گنا
«دلِ گنا»
دلْ گنا بُدای، هوا چِدای، تُزْ دُم داوِستای
بیآرومِ دل، خُت خُت اُشِ، اصلا نِشَستای
اُز بس کِ فَل اُشْزَ تِک سِنَ وُ پَلپَلِ اُشْکِ،
خون شُز چَش اُمَ، زخمِ دلُم آبِشِهِسْتای
ایراد اَگِرِ، بَهونَشِ، آلَ وُ ساتِ
چُن یَک بَچِ غیضی بوسْکْ اُشِ، مُ کات نِشَسْتای
صد دَفْعَ وُ بِشْ، دست و پَیاش مُ تِک بُخاو نَ
اُز بَس نِ وَ خُی، باند و بِریش آکِنِهِسْتای
چاد اُشْهُشانام، شُ گاش خانام، کِ دِگَ نابِ
اِ خاطرَشِکْ اِنْدا تُ تِی چَش کَشِهِسْتای
جیر و جار اُشِ، گِریخ اَکُت اُ هَی گُتایِ:
هیٖلَیْدو مَوِ کَندِ لَبُش، دِلُم شَوِسْتای
اُز کَنْدِ لَبُت داغِ دِلُم، جز و وِلِزِ
یَک تِکَ تَش اُشْبارِ اُ خَرگ شُز بَرِهِسْتای
اِنْدا غَدْر اَکُت «دلِ گنا» تِکِ سِنَی ما
کِز بود و نبودِ زندگیم غام جَخِهِسْتای
خُتْ مُ غاور بِرَس زیبای خُم، مُز سِنَ واسِ
داغ اُز اِ دلِ بی تاکَتاکْ آزِنِهستای
«عنایتاله نامور.....1398 دبی
+ نوشته شده در یکشنبه نهم مهر ۱۴۰۲ ساعت 21:23 توسط عنایت الله نامور
|
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .