پاویز

 

پاویز ٬ شعری  به گویش بهده  در شهرستان پارسیان ( گاوبندی )

 شاعر : محمد آواز

 

 

ياد پاويز و فصل خرما ، يادي از ايام گذشته كه تابستان هاي گرم در نخلستان ها بسر مي برديم و تا پايان فصل خرما در نخلستان مي مانديم . شعر پاوير تقديم تمام همولايتي هايم

پاویز

 

تاوِستُــونا ، وَختِ رُطَب ، مَردُمِ بهـــده بار شـاکِه

تِ بَنـدِ مُوهیا وُ فَسیل ، تا بُنگِ شُوم شُو کار شاکِه

بَنــدِ بَلا و بَنــدِ زیــر ، پُرُت زِ مُوهیـــا وُ فَسیـل

وَختِ بَهـــار ، دَشتُ وُ دَمَن پُرُت زِکاردُوُ وُ غسیـل

پاویز خَشُت ، تولَک بِه دَست ، هَم دُتِیا ، هَم پِسِیا

چِششُو بِــه اِنتِظــار باد بِفتـــهِ رُطَب اَز تِ هَــوا

وَختی خَرَک رَنگ اَبُوهُنــد اِنگاری که دُنیــا تَشُت

دُمبــازِ زَردِ بَگَشــی اَوّلِ پــاویــز چـِــه خَشُــت  

وَختی که مُوهیا دید شَه زَه رَنگَ اگِری چون خَرَکو

مِریمُ و فاطُــو دِل خَشُت ، هَمَره یار خــود سَـکُـو

حـالا کِه وَختِ رُطَبِن ، پَروَنـگ بِـه دَستِـن بَزّیــار

صــاحَبِ مُوهیــا خَشّالِن ، اُشنی شُوُ و رُوزُش قرار

پَــروَنگ اَ مُــوهیـــا زَبِنِــه چُو  بَزّیـــار اَشی اَبلا

اَزیــر مُوهیـــا وِسَّـــدهِ گیــزی بِدَسـتِن دی دِلا

شَلـیت اَیــا پُر از رُطَب با بَنـــدِ باریکـــی اَزِیــر

اُن بَزّیارِ مِهـرَبُون چَنگُش تِ پَنگِن هَمچُــو شیــر

چُو دِی دِلا گِیــزی بِه سَر بِه سُویِ مُشتــاو اَرُوِن

خُرما تِ مُشتـاو پَهن اَکُو ، تِ بِنــدِ مُوهیــا اَدُوِن

وَختی کِه مُوهیَیا شُوچی ، هَم مُصَلــی هَم شِکَری

 اَز پِشِ زامِردُو و لِشت ، بَر خُــوشُـو شَاکَه کَپَــری

اَفتـــاو شَزَه اَ خُرمَیــا داخلِ مُشتــاو چَنــد رُزِی

جَم شـاکِه خُرمَییایِ خُوب ، کَنگُویِ اُن بَهرِ بُــزِی

خُرما شاریخت تِ چاکُــونی با ، با دُوپا لَگَـت شَزَه

با کَشــکُ و رُوغَنی خَشُت یک وَکَّه خُرمـَـیِ تَـزَه

با کَنگُو هَم دِیشاو شاکِه ، خُرمـایِ دِیشاوِی خَشُت

با زَنجَیـل و کُنجِـدی خُرمَی دِیشــاو  چِه دِلکَشُت

پاوِیــز وَختــی تَمُوم اَبُــد مَردُم اَ سُــویِ دِه رَوُن

خُرمـــایِ داخلِ خُمَـــه خُوراکِ پِیــرُتُ و جَوُون

خُرمـا خَشُت با بُتُــوَه ، رُطَب با خُشکُو هَم خَشُت

دِی با خُرمـا حَلـوا شَکِه ، خُوراکِ گَرمُش لِ تَشُت

 اِ سَرگُـذَشتِ مَردُمُت از پــاویز و خُرمــا پَــزوُن

از زحمتِ مَــردُم دِه از قصـــه یِ پیــرُ و جَوُون

حــالا دِگَه نِه مُوهیــا هِــه نـه بَنــدِ لِشتی وُبَلا

مَردُم کِه شُکری نِی کُنِن ، بَرمـا بُکُو رَحمی خُــدا

..................

با تشکر از شاعر گرامی

چه ایام خوشی بی

 

 قطعه ای به گویش روستای میلکی

از     محمود متوکل 

 

آنچه که در این قطعه جلب نظر می کند واژگان  زبان لارستانی است که متن از آن آکنده است . هر چند تاثیر گویش لری در ساختار زبانی متن  مشهود است .

چه ایام خوشی بی اون زمانه                                 چراغ شو فنر,او تو مدانه
همه شو مینشستیم اری کوله                              نه از کولر خبر بی,نه ز پنکه
همه دلها خوش و بی فکر و غم بی                       خرو و خشکو و باقله نم بی
نه ناز و فیس در رفتار کس بی                        همه را نونی و خرمایی بس بی
وسیله اون زمون خر بی و اشتر                      نه موتور بی و نه بنز و ترکتور
خومو مخها و مالها دوروبر بی                  خر و گاو بسته و اوسار شه سر بی
گپ شومون گپ جن و پری بی                        و شروا گومو جاسم جعفری بی
همه صبحونمون نون و مری بی                      منقل پر تش ,چای تو غری بی
و ناشتامون بساطش صاف و ساده                   دو فنجون شیر گاو و نون تاوه
حصیر زیر پا از پیش و بل بی                         دیوار خونه ها از کاه و گل بی
پسرها بازی چغ یا که تیله                                   همیشه پای پتی راه مسیله
و بی بازی دتها بشکلمبو                                 پس تمب و دوار اشو کاهامو
چه ایامی که مو یادم نمیره                               فدا آبادی بی از مال و کهره
جلو خانه ها ساباط و لیوان                              تماشا خرچه ها هنگام باران
به پای هم می نشینیم پیر وجاه                           به تنهایی نبودیم هیچ مایل

برگرفته با تشکر از : انجمن انترنتی جوانان میلکی

......................................................

میلکی روستای کوچکی است  از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان ( گاوبندی ) در استان هرمزگان

یاد از اون روزا

 

قطعه شعری  به گویش (بهده ) در شهرستان پارسیان ( گاوبندی )

 شاعر : محمد آواز

 

یاد از اون روزا 

یاد از اون روزا که بُشــکارُت به کـــــار

( یاد از آن روزهایی که جهت کاشت جو و گندم زمین را شخم می زدند )

جُــوری شــــاکِه ، موسمِ فصلِ بهــــــار

  ( در فصل بهار غلات خود را درو می کردند  . )

شو زَسِــه داس ، شـاکِه هورهَ ، جو ، گَنُم

( به وسیله داس جو وگندم را دسته دسته می کردند )

پَی پَتــــی پــاشــو پُـرُت از خــــار و دار

 ( پای برهنه پاهایشان پر از خار و دار بود . )

فصــل تــاوِســــتُــو و پـــــاویز اَ تِ مُخ

  ( فصل تابستان و برداشت خرما در نخلستان )

شــــاخَه با کیـــف همیشه کُنـــــــار لُخ

 ( با اشتها کُنار قرمز و رسیده را می خوردند )

دوشت شــــادا مُشتــاو که جَی خُرما بِبِی

 ( کف مُشتاو برای جای خرما کاه گل می کردند )

شـــایَه وُ گِل با خَــر و شــــاکِــه تِ بُخ

ادامه نوشته

گویشی از لری

 در گستره تاریخی لارستان علاوه بر زبان لارستانی گویشی از لری هم رایج است که عمدتا در منطقه لامرد و گله دار رواج دارد . این گویش که پر از واژه های لارستانی است همراه با مهاجرت اقوام لر  در قرون گذشته در این مناطق متداول شده است . برای آشنایی با این گویش قطعه شعری آورده می شود :

شعر محلی از آقای حمید برزكار به گویش چاه وز

مگو از تو بدتر هیچ جا نذیزم/كه مو برجی بلند و راس بیذم

ا بس بارون عشق تو م واوی/ عزیزم واروكیزم واروكیزم

نگهت انگای یه تیر تو كمونن / بر هی كی بیا كارش تمونن

مزن او تیر كاریت اَ كسی دَ /كه سینه مو خریدارش َاجونن

چشات انگای چریكای تو كمینن/ سر ره دل شو و روزا میشینن

گمون دارم كه هی روزا ببینم / دلم با تیر عشقت غرق خینن

الهی روز و شو پر نورتر بو /دلی هر كی كه با تو جورتر بو

او هر كی كه ری بیلی دشمنت بو / الهی دیزمونش كورتر بو

قذ تو گلرخ بالا بلنن / لبات خرمای خاجاهلی مثل قنن

دل صافت سوخهای مزیجون/ ولی صد حیف ما را نی پسنن

چشات نه آبین نه سوزن / میگن چهشات مثل چشم اوزن

لبات اما جگر سوزن خذایا / مل دمباز توی فصل پوزن

تو عشقت عین مجنونن دل مو / گذشته از سر و جونن دل مو

اگه عشق تو مثل رستم آوو / دو مرتا مرد میدونن دل مو

چشات میگن نگی مسونه داره / كمی حال و هوای میخونه داره

سه پا نخلای ده می رختن از بس / چشات آواز نی همبونه داره

مو نیتونم برم دل گیر كرزه / یه فكری ذهن مو درگیر كرذه

با زلف نخلهای ده گمونم / یكی پاهای مو زنجیر كرذه

الهی چاهورزم غم نبینه / دلوی ما را جذا ازهم نبینه

به حق پیربل تا روز محشر / دلاتون ذره ای ماتم نبینه

..............

برگرفته با تشکر از: www.lamerdpic.mihanblog.com 

از غرب

بخشی از واژه های محلی روستای چهواز از شهرستان گاوبندی ( پارسیان)

 

 

 

 

 

روستاي چهواز يكي از روستاهاي استان هرمزگان جزء بخش مركزي شهرستان گاوبندي مي باشد اين روستا در شرق شهرستان پارسیان  و غرب شهرستان بندر لنگه قرار گرفته است. اين روستا از طرف شرق به روستاي هشنيز و از طرف غرب به روستاي بهده منتهي مي شود.فاصله چهواز تا پارسیان 40 كيلومتر و تا بندر عباس 360كيلومتر مي باشد.

 

ادامه نوشته