غیرت بستکی ؛ شاعر ترانه معروف ا ِ شُو گُلُم شَبر ِن
غیرت بستکی ؛ شاعر ترانه معروف
ا ِ شُو گُلُم شَبر ِن
محمد علی غیرت فرزند محمد حسن غیرت بستکی به سال 1301 شمسی در بستک ، در خانواده ای از اهل علم و قلم دیده به جهان گشود.
نزد پدرش و در مکتب خانه های آن روزگار به فرا گرفتن قرآن و حدیث و ادبیات پارسی و عربی پرداخت.شعر نیکو می سرود و طبعی روان داشت
«غیرت بستکی» اولین شعرش را در چهارده سالگی،تحت عنوان «حبّ آل عبا» سروده است
پدرش مرحوم محمد حسن غیرت متخلص به مجرم بستکی و جدش مرحوم مصطفی خان متخلص به فایز بستکی که از شاعران معروف و بنام می باشند،در شعر گفتنش تاثیر فراوان داشته اند. از محتوای شعرش چنین مستفاد می گردد که وی در اشعار «نامی فتوئی» شاعر مشهور قرن نهم هجری، مطالعات فراوانی داشته است . از بزرگان شعر پارسی،مولوی را بسیار دوست می داشت و می گفت : «به اعتقاد من،مولانا الهام دهنده است».
از سال 1324 به مدت پنج سال در «بحرین» ساکن بوده است . او سال های آخر عمر را در زادگاهش به عبادت و سرودن شعر گذراند.
مرحوم محمد علی غیرت،شاعر معروف بستکی در روز جمعه چهاردهم تیر ماه 1372 در بستک به رحمت ایزدی پیوست و به جوار حضرت دوست شتافت.
در تمام عمر 71 ساله اش مجرّد باقی ماند. و از سر سوز و درد عشق شعر می گفت.
قالب شعرش مثنوی،غزل،قصیده،قطعه،دوبیتی و ... بود.به زبان فارسی و گویش بستکی سرود.
.محتوای اشعارش مناجات و توحید و نعت پیامبر و بزرگان دین و پند و نصیحت و اندرز و داستان و خاطره بود..
دیوان غیرت بستکی به کوشش استاد احمد حبیبی در زمستان 1376 با شمارگان 2200 جلد در مؤسسه ی فرهنگی همسایه ي قم چاپ شده است که الان نایاب می باشد . متاسفانه بیشتر شعر های گویش بستکی آن شاعر در این کتاب چاپ نشده است که ان شاالله استاد احمد حبیبی در چاپ دوم این کتاب بتواند آن ها را نیز به چاپ برساند ..
قطعه ی زیر از ایشان میباشد :
شعر و عکس
دو چیز بعد من از زندگی اثر ماند
نشانه ای ز روانم،نشانه ای ز بدن
نشانه ای ز روان قطعه های اشعارم
نشانه ی بدنم عکس سایه ای از تن
به عکس در نظر دوستان نشینم خوش
به شعر شاد کنم بزم دوستان ز سخن
مدام عکس من و شعر در جهان باقی است
نمرده ام که خودم با زبان کنم شیون
گهی غزل سرایم و گه قصه گویم و اندرز
ز گور آمده بیرون و بر دریده کفن
به یاد غیرت ای عکس و شعر من خوش زی
به از تو نیست به هیچ جا سایه و روشن
و همچنین غزلی به گویش بستکی
بی اختیار
مو که اختیار خوم نِنگ اَ کُجا چِدُه دلِ مو
مِخَه از هاوِ محبت اُش سِرِشت خدا گِلِ مو
نه مَشا اُنیم اَ بستک نه مَشا ایچِم اَ غربت
اَکُجا آسان اَوابیت همه کارِ مشکل مو
تِه وطن همیشه جنگِن ْ ز شرارتِ رقیبان
چهِ اِن ای تو بی وفا یار،جز غم تو حاصلِ مو
مُگَه وعده ا ُت خلافِن،همه قولُت حرف و لافِن
به همه خلافِ وعده،مُگه اِش مقابل مو
بِدا رَحمُوُی بفرما که بُمُردِم از فراقت
اگر اُم نَبَخشِش اَی یار چه اِن از تو حاصل مو
شرری محبتی دِن دلِ پُر گناه غیرت
شده برق سوزناکی تن خسته حامل مو
ناگفته نماند که ترانه های معروف « اشو گلم شَبِرِن » ؛ « رفتام اَ کریکی » ،« ای گل رعنا » و .... نیز از ایشان می باشد
روحش شاد
منبع : دیوان غیرت بستکی - به کوشش استاد احمد حبیبی.
..........................
برگرفته و با تشکر از سایت : ترنه ( http://www.terenoh.blogfa.com/ ) ٬ ( بیقرار کوخردی )
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .