تَشِ جاوِدونَه
تَشِ جاوِدونَه شعری است به گویش بستک از زنده یاد ابراهیم منصفی ( رامی ) که پیشگام شعر گویشی در هرمزگان شناخته می شود . از رامی قبلا نیز در این خانه اشعاری به گویش بستک آمده بود . منصفی که مدتها در گوده بستک اقامت داشت باتکیه به میراث شعر گویشی بستکی نو آوری هایی در شعر بستکی کرده است که هنوز تر و تازه است .
تَشِ جاوِدونَه
تو چه خنجَری تُبادِن ، که خَشینِ زَخمِ نیشُش
to če xanjari tobâden ke xašine zaxme nišoš
مَه تِه سینَه غُنچَه غُنچَه ، غزل و تَرونَه وابی
ma te sina γonča γonča γazal o taruna vâbi
تِه مِه بُچ خُنُی لطیفُت ، مَگه مُعجزه ی خُدا دِن
te me bočxonoy latifot mage mo’jezey xodâ den
که درختِ حُشک عُمرُم ،جَوونی جَوونَه وابی
ke deraxte hoške omrom javuney javuna vâbi
گل بَروِزی که عطرُش ، خبر عسل شُبادِن
gole barvezi ke atroš xabare asal šobâden
تو که اُشْبِنا فَخیری ، چُنِ پنبه دونَه وابی
to ke ošbenâ faxiri čone panbaduna vâbi
وَلدالزّنای دیوم ، اگه بی تو زِندَه بِمْ مو
valadozzanâye divem aga bi to zenda bem mo
که وَ کوهِ انتظارُت ، کمُرُم کَمونَه وابی
ke va kuhe entezârot kamarom kamuna vâbi
تو وُ جَمبَلِ هَوَسُّت اَ بهشت تَدور اَبُردِم
to vo jambale havassot a behešt tadur abordem
مه پَرَکدُنُی که اسمُش زمنن مَه خونَه وابی
me parakdonoy ke esmoš zemenen ma xuna vâbi
توُ مِه خُنگُنُی حلالِش که حُضور بی مِثالُت
to me xongonoy halâleš ke hozure bimesâlot
تِه دِلُم تِه اَستَخونُم تَشِ جاوِدونه وابی
te delom te astaxunom taše jâveduna vâbi
...............................
برگرفته با تشکر از : http://rami.ir/fa/photo/
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .