این فطعه شعر از  دوست  ارجمند آقای ناصر چمن پیرا که سروده سال ۱۳۷۴  است . زمانی که ایشان در اوز بودند و همه از شور و شوق فرهنگی او آگاه بودیم .  با امید شنیدن شعر های جدید تر از ایشان :

جــنــه

ا   دل   صفحه   روز گار    موه   بنوئسم          اسم خوشرنگ جنه ، دانش و  فرهنگ جنـه

از جفی  که اش  و که دشمن غدار  نی گم          چونکه  مالیده  بده ،  پوزش  اته جنگ جنه

از هوای خش و ولمی که  اتاد از دل  خور         بلبلا  مست  ا بن ، اکنن  همه  آهنگ  جنــه

خشی  جنه  ببن  که    تاجرا ،   پیشه ورا        مجا ول  شونکه و امدن ،  بدن  همرنگ جنه

هر  جیش  پا انسش از   مجا  خشتر ابنش        سستی  و  بی هنری ، مرده اته   چنگ  جنـه

هر  که  آثار  و   بناهای   قدیم  اش   ندده        اش بگو سو بگی از کوه و شل و  سنگ جنه

شور  مردم  همه  آبادی  و  عـمرانی  شهر       اختلاف  و  جر  و  دعوانن به جز ننگ جنه

قحطی  و  زلزله  و  درد و بـی آوی و دزی       هرتی اش صفحه ین ازتاریخ رنگ رنگ جنه

از اصالت  و  جوونمردی که  سوغات  جنن       هر جوونی  اش گرته خوشه  ز فرهنگ جنـه

شـافعـی مذهب و دیندارو ادب دوستن و رند        مـتعصب    الـی   آوازه   پــر   رنـگ   جـنه

وخته پا ازنِه ا دور اتنه اگش آخ چه نه خش       و دو  رز  بعدش  ابش  واله  و  دلتنگ  جنه

بدنی  قدر  جنه ،  دل  و   نِه   آتی   چونکه       جئده اش* نن و خدا  ارزش یک  کنگ  جنه

جــنــه   باغ   گـلن   و  ما   جنـیا  بلبل باغ         جنـه  گل  وامنت  و  ما  ببم افـشـنـگ*  جنه

 ناصر چمن پیرا پاییز ۱۳۷۴

جئده : جای دیگر              

افشنگ : شبنم

..............

برگرفته از وبلاگ  : آموزش و پرورش جناح