غزل به گویش خنجی از م. نوری ( سایه )

 

         شهرت روزگار


شهرت اُشْدَه روزگار و کامرونی اُشْگِلِت
                            تا زَبونی اُشْدَه شوقِ هم زَبونی اُشْگِلِت


اُمْگُت از هی خواستَم هَسِّه هزارون آرزو
                           گُل فراوون اُشْدَه شوقِ باغبونی اُشْگِلِت


شادْ هُدُمْ شَکلی که لبخندُم گُل صد باغ هُد
                          گَردِ پیری زود اُمَه شوقِ جوونی اُشْگِلِت


آبرومندی مَئِسْ چون شمع نور اَفشون بِبُم
                            آبروش بَخشی ولی لُوی اَرغوونی اُشْگِلِت


در جوونی شاد هُدُم تِک دشت رقاصی مَکِه
                                 رنج پا ییزی اُمَه مِن شادمونی اُشْگِلِت


اَُتدُنِس «نوری » که دنیانُ چه بر سر مو شَئُو
                                   مدتی عمرِ عَبَث اُشْدَه جَوونی اُشْگِلِت
                                                                              م.نوري (سايه)