تال موی یار
غزلی عرفانی به گویش خنج
از ملاحسین حافظ خنجی
ملا حسین حافظ خنجی از شاعران اوایل قرن حاضرخنج است . وی شاعری نابینا بود و کل قران را در حفظ داشت و در مجالس قران خوانی می کرد . اشعار زیبایی از وی نقل شده است که معروف ترین آن غزل عرفانی ( تال موی یار ) است
تال ِ موی ِ يار ِ عزيزُم مُ يَتُم هشت بهشت
غير ِ يارُم ک ِ جُهوی ِ د ِگَ هر چی ک ِ هَ زشت
خُد ِ يار هَمره هُدُم دُش سَحَلی اُ يَک جَوُيی
مُشک مِن بی وُادک ِ مُل مُنَخَ گُل مُنَکِشت
حرف از عشق شَزَ خَرگ ِ بَدُم تِی کَپُشُد
تَنُ جو ن ِ مُ اَسُت ؛ رگ شَبُلی ؛ دل شَبِر ِشت
چون کِ دَسپاچَ هُدُم چ ِ تَس ِ بِگُم چو مِ اَبُو
سِرَ م ِ دَرُ دُوارُ مِخ اَزَ ؛ گِردَ مَ هِشت
اَسُتُم نالَ مَدَ شَپ مَزَ اُ رقص مَک ِ
هِی شَدیُ شَخُنی ؛ مُ مَگُتُ هِی شَنِو ِشت
چِ مَگُت : های نِگار های نِگار های نِگار
تَنُ جُونم بَ فَدايُت کِ ت ُه ِ پير ِ کِنِشت
و َخت ِ وا هِش ِ خُم اُندُم کِ نگارُم چِسّود
هَمَ جا جار مَزَ کِش د ِد ِ آن پاک سرشت
جُهُونی لُوشَ مُ واک ِ چ ِ گُتا ؛ چو بُدَ يی
دُم ِ کِ گِشتا ؛ چِ گُتا ؛ يِک دَفَيی مَغُزت گِشت
هِسکَ ازم ِ خَبَرُش نيسِّ ِ اَ روز سِيَه
جز خدا ک ِ غُم ُ شادی شَ دل ِ آدم شِشت
..............
این غزل را همچنین دکتر خنجی ( قدرت الله نورسته ) به همراهمی نوازندگان مجارستانی خوانده است که در همین خانه قبلا درج شده است :
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .