گُشادَروُ
قطعه شعری به گویش خنج از : شكوفه زارع(آزرده)
گُشادَروُ
شعري اُمْهَه(مَسِ) سِي زِنِ گشادَروُ زني كه يا دُم دَرِ يا لِيِ بُو
سِي زني کهِ رُزُ و شُو گُشْ بِه دَرِ زني كه از همه جا باخَبَرِ
تُکِ شِعرُم آخُدا خُبْ، اَدُنهِ شایَدَم لِی خُت ، نِنِسهِ ، بِخُنِه
زِنِ آلََهَ بی گُتَه نی تِ کَرُشْ شَهِهِ با خَبَر بِه از دُورُ و وَرُش
حرفی که هي اَشنُفی با صَد دِرُو اَبِهِ اخبار جدیدُش رُزُ و شُو
تِیِ هَر مَحلهَ دِدا یِکی شِهَهَ اَبِ اُنْ دُنیا نُو زِشتُ و لُو سِیَه
چِيهِ حرفشُو، هَمَه غيبت و دِرُو اَچَلي حرفشُو بلانِصبَتِ گو
تو مَوَی گُشادَروُ زِشتِ کَرُت چهِ تِ گیراَتا از اِن دُورُ و وَرُت
بِدو زِر جَخ،خَرِ شیطونِ خَرت
هر دَفَهَ ، نَقْلِ يكي خبَرشُنِ رُزُ و شُو سِي حرفهاشو جَرشُنِ
جلوِ اخبارُ و نَقلِ زنِها بي بي سي كُم شَهُو وَللهْ بِخدا
اَگَه مُرْد يكي ، هَمَه جمع اَرََبِتْ دورِيَ ،يَه گوشَه اي پَهنْ اَرَبِت
بِه جَيِ فاتحهُ و ذِكرِِ دعا هميشه نقلي شُهَهَ اِن زنِها
اَگِه زن مَمَدِ خود شُوش، جَرُشِهَ شُوي خِيري ، دودُ و دَم، تِي كرُشِ
زنِ فهمیده یِ عقلِ خر اُشه هَزنگ تصویری،گُتِیت دُم دَر اشه
شاجُنِ اُشَه بَفَي پول و طلا همه وخت آه اَكشي اَگِمْ نِبا
کِ چُنِ كُلْثُمِ نوكرْ اُشهَ شُنَگُتْ يَك شُويِ گِلْ بَر سَر اُشهَ
اگِ زیورِ دَفیدو شَو دُتی شوش اَگِ، مُو شِ دَر اَکنُم اُمگُتی
شُنَگُت سکینَهِ پُسي شَهو اُشه ده تا بَچْ خُش َ عِینِ بِهُو
پُسِ سعدِنِ شِ دَر کِردِ زِنَش اَگِه مَههِ نِبِه صُدا و بُچْ خُنَش
تلفن سُتْ، زِنِ از بَسْ اُت نَری دِل اَگِه واسِه تُ تَرکَیِ کُنَری
چِ کَرُت با که مَرِ کُجا چِدِی فاطَکِ خود زنِ مَشْ رضا چِدی
وِل بِکو تُو لِنگُ و پاچَیِ مَکَسْ هُرُ وَیلَی بَچُ و بارُ و شُوت بِرَس
بِزُ عطری و بِکُ بُشکی شُنهَ شُووُت اُندِی شِ جُلو چُ وَ خُنهَ
اگهَ شَسّهِ پَيِ نَقلِ زنِها اَشْنُفهِ هَر چي مُگُتْ از اِنِها
كپِ اِنْ مَردُموُ نابِ وابُنِ تِيْ دِلِ هِسْ كسي نابِ واخُنِ
چِ مُو بُم چِ مُو نِبُم تِ اِن دِیار همیشه دنیاتُو نی فصّلِ بهار
حَق به حَقدار اَرَسی اِن تو بِدُن آلََهَ وِینی تو اِ حرفِ مُو بِخُن
رُزِ خُشْ، تُ اَبِنِهِ با چَشِ خُتْ دِگهَ تا یادَتا حرفی کهِ مُگُت
اِن، زنِ گُشادَروُ هُد کهِ مُگُتْ تو بِکُ شَرمُ و حیا از کَرِ خُت
فکر مَکُو بُهتونوُ و حرفِ نارَوا اَکُ اِنْ دنیانُو دَردِ تُو دَوا
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .