پانصد و سی سال پیش
کتابی با واژه هایی از زبان لارستانی با پانصد و سی
سال قدمت
آنچه که در پی می آید بخشی از مطلبی است که از استاد فرهیخته زبانشناسی ایران (علی اشرف صادقی ) در مجله زبانشناسی سال دوم شماره دوم در زمستان ۱۳۶۴ در فصلنامه زبانشناسی دانشگاه تهران چاپ شده است . استاد در این مطلب به معرفی کتابی طبی می پردازد که متلق به قرن نهم هجری (۸۹۳ هجری -قریب به پانصد و سی سال پیش ) است . و در آن گیاهان و ادویه های دارویی معرفی شده است . مولف کتاب فردی است به نام ( محمد بن عبدالله لاری ) و کتاب در هند و برای پادشاه گجرات نوشته شده است . مولف لاری الاصل برای بسیاری از گیاهان و داروهایی که در این کتاب نا م برده است ٬ معادل واژه به لاری و گرمسیری را هم ذکر است و به این ترتیب شاید بتوان گفت که این کتاب قدیمی ترین اثری است که در آن واژه هایی از زبان لارستانی آمده است. وازه هایی مانند : حهر =دنبلا ن شوی = جوجه تیغی ٬ اکال = قارچ ٬ بش = کهیر و .... . و این برای تاریخ زبان لارستانی بسیار حائز اهمیت است .
این دو عکس بخشی از مقاله است که طی صفحات ۳۳ تا ۴۲ فصلنامه آمده است . استاد صادقی در این مقاله بیشتر از صد واژه که بسیاری از آنها لارستانی است را معرفی و ریشه یابی کرده است . برای اطلاع کامل به فصلنامه مراجعه کنید


درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .