رچنه
شعری از خلیل روئینا
به گویش لار
رچنه
َمَکِس کَیف اَکُنٍن تا اَلِزِش اَو رَچِنَه
اَتِکِ کوچیُ و مَهلَه تِکِ پارَو رَچِنَه
چِه خَشَند وَختی برَو دَوند نَنَه یا شُو اَنا
اَزِ رِ تو اَمَه جا کوزه و سَکرو رَچِنَه
تو کِسیت نی اَ دُوارِش اَمَه وختُ اَمَجا
اَ لِزِش خَرس که روزُت اَ بُدایی شُو رَچِنَه
چَش تَتاکِ که بَرو پا اُنِسِ شاد بِبِش
بُکو یَک چُندُ کوئی اَز بَغَلُت رَو رَچِنَه
از اُنُک یک دو سه ما با خَبَرِش اَرفیت نی
چِقَــــدَ داغ بِبِش تو اَتئِ تَو رَچِنَه
چَشِ بِرکَه اَتُو و بیغ که پور اُژ بُکُنی
تو وَسُوی خُت کِسیِش یک چُنُکُوِ لَو رَچِنَه
برگرفته با تشکر از : http://larshenasi.ir/
+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم مهر ۱۳۹۰ ساعت 20:56 توسط عنایت الله نامور
|
درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .