چه ایام خوشی بی
قطعه ای به گویش روستای میلکی
از محمود متوکل
آنچه که در این قطعه جلب نظر می کند واژگان زبان لارستانی است که متن از آن آکنده است . هر چند تاثیر گویش لری در ساختار زبانی متن مشهود است .
چه ایام خوشی بی اون زمانه چراغ شو فنر,او تو مدانه
همه شو مینشستیم اری کوله نه از کولر خبر بی,نه ز پنکه
همه دلها خوش و بی فکر و غم بی خرو و خشکو و باقله نم بی
نه ناز و فیس در رفتار کس بی همه را نونی و خرمایی بس بی
وسیله اون زمون خر بی و اشتر نه موتور بی و نه بنز و ترکتور
خومو مخها و مالها دوروبر بی خر و گاو بسته و اوسار شه سر بی
گپ شومون گپ جن و پری بی و شروا گومو جاسم جعفری بی
همه صبحونمون نون و مری بی منقل پر تش ,چای تو غری بی
و ناشتامون بساطش صاف و ساده دو فنجون شیر گاو و نون تاوه
حصیر زیر پا از پیش و بل بی دیوار خونه ها از کاه و گل بی
پسرها بازی چغ یا که تیله همیشه پای پتی راه مسیله
و بی بازی دتها بشکلمبو پس تمب و دوار اشو کاهامو
چه ایامی که مو یادم نمیره فدا آبادی بی از مال و کهره
جلو خانه ها ساباط و لیوان تماشا خرچه ها هنگام باران
به پای هم می نشینیم پیر وجاه به تنهایی نبودیم هیچ مایل
برگرفته با تشکر از : انجمن انترنتی جوانان میلکی
......................................................
میلکی روستای کوچکی است از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان ( گاوبندی ) در استان هرمزگان

درگستره تاریخی لارستان که بنا به اساطیر گذشته ای به قدمت تبار قوم آریا دارد زبانی رایج است که تنها میراث دار - و تقریبا مشابه - زبانی است که زمانی مردم عصرساسانیان به آن کتیبه ها نوشته ؛ شعر ها سروده و کتابها ی بزرگ تالیف کرده اند . اینک نیز در خاستگاه و مهد اولیه آن ما دراین گستره تاریخی لارستان با همان کهن واژه های ناب زندگی می کنیم و با آن عواطف و احساس خود را بیان می کنیم .