گپ و لپ

 شعری به گویش فداغ

 از

 ولی الله منصوری 

زمانه

گُذشتَه یا خیلی مُوچی مَیادِن

از چه  بُگُم خاطِرَیا زیادن

هَرچی اَمُود  تِه  زِهنُم  اَ نِویسُم

رِشتَی مَثَل هَر چی اَمُود اَریسُم

از تِه سِرا تِه کوچَه یا تِه صَحراو

از شاو بُگُم یا روز بُگم تِی اُفتاو

از بِچ بُگم مِنسا کِ خیلی لیخِن

یا مِنسا که چَشُش پُر از گِریخِن

خیلی خَشِن اُودابِش اَ تِه دَرِز

اُورما  اَ لِی شَت بِ  و جا پُر از بِز

یَه چُنتا  زَن اَ  دور شَت  اُودابِه

سِی غِیبَتِ مَشتی سکینَه جا بِه

ظُهری خُوراک  کاسَی تِلیتِ داو بِه

غَمیت نَبِه وُ سِرَوگوشُوت شَه خاو بِه

وَختِ پِلوی داوِی اَدارِ سیخِن

مُر مُر اَکوی جوون بِچی کِ لیخِن

اَتِ تِنیر وَختِکِ تَفتُن  اَزنِن

خدا نَکوی  پُس بِش کِ خیلی تَزنِن

فَصیلی کِ پُنگِ  خَرَک  شَه دارِن

آدم  شَ  چُونگ  نَشِ  دِلُش  اَ بارِن

کااسَی  مِسی  وَختِکِ  آو  تِ  کیزِن

تِشنَت بِ  و هَی آو تَسی بِریزِن

خیلی خَشِن صُدای اذون مَشتی

تِ  تِیتَخِ  بِرکَ  و صُوتِ دَشتی

شآو بِ مُودون  لِی  سِرِ بُن تَ خآو  بِ

جُمُوی  لِتُت  لِی  سِرِ  بُند اَ تآو  بِ

کَلالوِ سِتارَیا  تِ   آسمون

دِلَ بَلا  تَ  خآو  بِ  لِی سِرِ بُون 

خَست و فَصیل تُملُبَیت اَ   رو بِ

شُوار  تَ  پا  بُگو  جُمُت  نَ  نو  بِ

سَحری صُدای  وورَیِ  گُرگُ  و روبا

از صحرآو  و خَلُنتِ  دور  دِه  ب

بِسرَخِیِش  وَ بُنگِ  حاجی عبّاس

حَیَّ علی الصلاح و ایّها الناس

یادِ مُودُن .. یادِ فَصیل و مُووبُل

یادِ بَرون اَکال و خِیر و کُمبُل

سَوزینِ تَش نَدو وَلِ  تِ  صَحرآو

ماست و کَرَی  مَحلّی  و شیر گآو

خاکوو پِیا  مَینِ   بَلی  و  دَمپُخ

نونِ  سِلی  یا چُوَلِن  یا  پی پُخ

گِوِدُو  و نوونَکی  وَ دَست خَشِن

اورما  و اَردُویِ تِ  دُومَبست  خَشِن

صحرآو  بِش و یَ  چُونتا  کاوگ  اُودابِ

تِ  ماشینُت   پَررونُوُی   تُوبابِ

خاطِرَه  شاید  چُنتا  بِیتِ خَش بِ

قَلون و چای بَعدِ کارِ بَش بِ

زَمِستون  و کُورگَه یِ  خُورگِ  تَش بِ

خاطِرَه  شاید  خَش و یا  نَخَش بِ

دِلُت اَگه  یَ  وَختی اَز چی  پُرِن

غُصه  مَخو صَبا  رُوزِ  بِهتُرِن

زندگی و زمان اگَ  نَسازِن

مُشکِلی نی دُنیا  تَکُش  دِرازِن

قَدرُش بِدوُن  هَرچی  تَسی عزیزِن

زَمانَ  چون اِشکال اَ جَستُ خیزِن

وَختِه  کِ  با  زندگی  دَرگیر اَبِش

شآو اَز دُمِ  روز اَتا  و پیر اَبِش

هَی  گوت  اَبِش هَی  دِی و باا  پیر اَبِ

یَ  وَختِیای  خِیلی  دِگَ   دیر اَبِ

مِنسا کِ  از خاطِرَیَای  دِی و باا

یَ چُنتا  عَکس اَ لِی  دُواری  وِیجا

سروده: ولی الله منصوری - اتمام 01/12/1391 برابر با 19/02/2013 سه شنبه.

*نکته ای که دوست دارم اینجا اشاره کنم این است که شاید یادآوری بعضی از آداب و فرهنگ گذشته ی دیار پدری در این شعر الزاما از خاطرات شخصی بنده نباشد- و الزاما به سن و سال من قد ندهد اما بدلیل اینکه جزیی از فرهنگ و پیشینه ی ماست ضرورت اینست که یادآوری و نگهداری شود. و نهایتا اینکه پس فردا 21 فوریه روز جهانی "حمایت از زبان مادری" است. امیدوارم که به مذاق ادیبان دیار کهن مادری و گویش لارستانی (اچمی - خودمونی) شیرین بیاید.

.....................................................................

شعر  را بشنوید

 https://soundcloud.com/user809403283/zamanah-valiollah-mansouri