گپ و لپ

بهار خودمونی ( به گویش فداغ)

شعر از : ولی الله منصوری

.........................................................................................

که اگو خلوت ته گوشه کناری نخشن                

  وگپ خش خلدوی ناز نگاری نخشن

پنجه ته پنجه و یک دستیت ا دور کمرش       

   سرش الی سنت و حس خماری نخشن

عشق بازی و جوونی چون دوره ی بچگی    

         که اگو ته بچگی ترکه سواری نخشن

برون شر شر و صحراو ا ته جی اشت و گلی     

    دید سرمو و تش و خورگ و بخاری نخشن

دو سه تا دوست قدیمی شستویی دور یکی      

        خاطره نقل وتی و یادگاری̨ نخشن

دل اگه خش به خش ان فصل بهار اشتو ا دور  

     که اگو شستو پس پیکان باری نخشن

دیسی مجبوس بدنگون به و مشتی ترشو      

    موکسی دوریه زرسایه ی کناری نخشن

نیدون از سادگی و لطف دهات اونکه اگو          

  خلدوی سیب و تمات از پی گاری نخشن

لیتک و رنگینک و تفتون و مهوی خومونی  

   شه حروم هرکه بگو مسقطی لاری نخشن

دگه داو اوشک و خروف کل و پنیرو کار ابه   

    دل شه یه کارادوزوی گو بیقراری نخشن

چدون از بوی خش بروز تل هر که بگو        

       و زبون   اچمی  شعر   بهاری     نخشن