بهار

 

بهاریه ای از شاعر بلند آوازه اوز

 خانم سیلوانا سلمانپور  به گویش اوز

بهار

 

بهار اندا ، بهار اندا

چُنای چابک سوار اندا

غام اُز دل وامری

شُمره

امید و انتظار اندا

سُپی گل دسته تک دستش

محبت تک چشای مستش

دو لول اشبا، فشنگش گل

شو کوله ی نرگس و سمبل

گتا هی جار هوبه  تک  ده

امید اُز نا امیدی به .

***

هورستی لو اُ در بکنی

تاشابه لو سفر بکنی

جونی اگذره ، عمر اگذره

پیری دَ و دوری

مگاز دستفتد گشته

بهار روح و دل اُز هر بهاری جوته و بهته

هدر چو عمرمو تک  کر

تجمل مختصر بکنی

محبت کام بدا

دورن دل و کر بشته و بشته

بساط سادگی گرد آبدا

دیو نفاق اندا

هورستی دسته جمعی دیویا

           شز خونه در بکنی .

                                     فروردین 1390                   

                                           سیلوانا سلمانپور                                 

                        

مَز بَخاطر ِ عشق

 

 از عنایت الله نامور به گویش اوز

 

 

مَز بَخاطر ِ عشق

چِستُم تاوی مُ بَغل گِر ِت ِ

وَل ِ اِستَه آسمونی نِهُم

خیلی یَ ک ِ اُز چَشیام

                               بَرَساتِنی ما گر ِنَد ِ

تا ک ِ شُو اُز کوچِن ِ اُنگُر ِ یَی عاشِقُنَت رد نِب ِ

چِستُم نومُت وَ نوم ِ خدا مُورکُم دَد ِ

اُ چَشیات وَ اِستَرَی سرنوشت ِ خُم

 اَدُنُم یَگ رُز عطر ِ گُلِیَی چَش دَرد ِت

                                            تِک کُوییا اَدَسِر ِ هی

ک ِ خدا مَز بَخاطر ِ عشق نَک اُش کِرد ِ

 

Maz ba xātere ?eŝq

Ĉestôm tāvi mo baγal gerete

Vale estah āsmooni nehôm

Xili-yak oz ĉaŝyāt

                              Barasāteni mārenade

Tā ke ŝow oz kooĉen ongôreyay āŝeqoonat rad nebe

Ĉestôm noomot va noome xodā morkom dade

O ĉaŝeyāt va estaray sarnaveŝte xom

Adônom yag roz ?atre goleyay ĉaŝ dardet

                                                                             Tek koy-yā adôserehi

Ke xodā maz baxāter ?eŝ nat oŝkerde

.....................................

فروردین ۹۰ 

چند جمله به گویش لار

 

 چند جمله به گویش لار

 

شتر دُزِدَهْ دو کو دو کو نواسي = شتر دزديدن و دلا دلا رفتن مناسب ندارد. نظير شتر سواري دلا دلا؟

او کِه يکجا وامَنِهْ گَنَهْ ابو =  آب که دريکجا بماند گنديده مي شود.

دَرِ دَرْوِزَهْ اَبِهْ وابُنِشْ ولی گپِ مَرْدُمْ نابِهْ بَسْتَهْ = در دروازه میشه بست ولی دهان مردم را نمیشه بست

با یه گُلْ بَهار نابِهْ = با یک گل بهار نمی شود

هر پنج انگشت مِثِهْ هَمْ نی= هر پنج انگشت مثل هم نیست

تَوَهْ کِهْ پَسْ وَرو اُشنِیْ= تاوه که پشت و رو ندارد

اَمْکِهْ اَچِداش = کجا می‌روی

اَدِاش اَچُومْ اَخونَهْ حسن= می‌آیی برویم منزل حسن

اَمِیْ مَهْ کار اُمْهِسْ سِی= من کار دارم

مَهْ نِدام = من نمی آیم   

مَهْ مَوی اُچُمْ اَبَزار= من می خواهم بروم به بازار

تَهْ اِگهْ اَداش اَچِمْ اَگِراش= تو اگر می آیی برویم به گراش

نَنَهْ شَکَرْ گِرونن مَهْ دوما نابِمْ      نِرْخِ زَعفِرونِنْ مَهْ دوما نابِمْ

مادر شکر گران است من داماد نمی شوم         نرخ زغفران است من داماد نمی شوم

مو اَز لنگه چُدمْ لار کِه چاشت بُخُورُمْ = من از بندر لنگه رفتم لار که ناهار بخورم

تِهْ راه کِهْ اَدانُدمْ وِیْسَدِمْ نُماز اُمْخود= تو راه که برمی گشتم ایستادم و نماز خواندم

هادی وقْتِهْ چِدِشْ اَلار مَهْوَهْ تَهْ یاد نِچِهْ = هادی وقتی رفتی لار مهیاوه یادت نره

صَبا عروسی دُتِ داداموهَهْ اَچِمْ بَزار جُمَهْ بِخِلِمْ = فردا عروسی دختر خواهرم است می رویم بازار لباس بخریم

اَچِشْ دِرْیا مِیْ بِگِرِش مَیْ کَتُخْ دُرُسْتِ بِکِنُمْ = میروی دریاماهی بگیری تا من قلیه ماهی درست بکنم

....................

 برگرفته با تشکر از : http://www.larshenasi.com/1389/05/post-223.html

سیزده بدر و ساعاتی خوش

 

سیزده بدر   و  ساعاتی خوش

بعد روز از نو روزی از نو      

                

فصل نو بهار ِن

 

شعر ترانه مشهور ( فصل نوبهار ِن ) از شاعرشهیر منطقه گوده بستک ؛ سیدمحمد سید ابراهیم معروف به خالو شاعر است . خالو شاعر سراینده بسیاری از ترانه مشهوری مانند : ای مونس دل – م َ اُدی گلغذار ی با وقاری –  تَوُ دُش اَ سَر ِ برکه برا د ِن – شَو ی ابری – اُ دی بتی – محبت چه خَشِن – و .... است که بسیاری از آنها تا کنون در مجالس و مناسبت ها خوانده می شود . سبک شعری که خالو شاعر دنبال کرده است ؛ در سیاق سبک شاعران دوره اول شعر به زبان لارستانی می گنجد و آن اشعاری است آکنده از اصطلاحات و صور خیال اشعار فارسی . حتی چنانکه در این شعر هم آمده است اصولا تمامی یک یا چند بیت شعر به فارسی است .  شعری این گونه که در واقع لابه لای واژه فارسی از واژه های گویشی استفاد می شود و صور خیال و تشبیهات و استعارات شعری کلا از شعر فارسی گرفته شده است ؛ خاص اشعاراین دوره است و ما نزد شاعران دیگرآن دوره نیز این گونه اشعاری را فراون می بینیم . علاوه بر این مضون غالب این اشعار از ناکامی و حسرت عاشق حکایت می کند که معشوق به او و درد هجرانش وقعی نمی نهد و عاشق ملتمسانه از او در خواست بازگشت و وصل دوران خوش گذشته را می کند . این شعر نمونه کاملی از این گونه اشعار است .

( شعر زیر برداشته شده از کتاب   ابیات محلی جهانگیریه ٬ گرد اوری حاج علی اکبربستکی است و با خوانش  مرحوم یوسف هادی  که آن را در بحرین خوانده و  ضیط کرده است اختلافاتی دارد . )

  

فصل نو بهار ِن

 

 

فصل ِ نوبهارن ؛ پریزاد اُم نی

دنیا لاله زارن ؛ دل ِ شاد اُم نی

یار ِ نازنینُم بَ سفر رفت ُ

عقل ُ هوش ُ دینُم بَ هدر رفت ُ

هرمکان  چو سلطان که رود آن ماه

لشکر دل و جان بُودَش همراه

رفت اگر ب َ ظاهر از بَرَم جانون

  یاد ِ او ز خاطر نرود بیرون

هرکس با نگاری ؛ اَچِن اَ صحرا

مَ با انتظاری اُدام خُم تنها

دایم نگرانِن ؛ چَش ِ گریانُم

بی تاب ُ توانِن دل ِ بریانُم

کَی نگار ِ جانی از در اَ جا تا

بی هِم یَک زمانی دگر اُم ناشا

یاد از آن زمانی با دل ِ بی غم

هرشب هر مکانی اَچِد ِم با هم

یاد ِ تُ شبُ روز اَکُنِم اَی ماه

هرجا اَی دل افروز ک ِ بُد ِم همراه

تنها هر شبانی ک ِ اَچِم اُ جایُت

بوسِم آن مکانی کِت نَدو پایُت

بی تو چون بَ بستر سر نهم جانان

بسترُم شود تر زآبُوُی چشمان

وَ مَ هیچ حالی نامُنِت دیگر

جای تُ چو خالی اَبِنِم دلبر

تنها هر زمانی ک ِ شَوَم بیدار

می کُنَم نهانی گریه ی ِ بسیار

عمر من سر آمد در فراق ِ ت ُ

جان ِ من بر آمد ز اشیاق ِت ُ

شُو ک ِِ روشن ؛ دل قزارُش نِی

چشمان خون فِشانِن ؛ هر ک ِ یار اُش نِی

دیر مَکُ بِدا زود بُت ِ کم سالم

اُم نهِن هیچ ُ مقصود جُز تُ در عالم

شاه ِ پاد ِ شاهان ؛ رهبر ِ دلها

مُشکُلُم ت ُ آسان از کَرَم بِنما

در جفای ِ ایام اندر افتا دُم

نا چُو آن دلارام یَک دَم از یادُم

.....................

این ترانه رابا صدای یوسف هادی بستکی در لینک زیر می توانید بشنوید IC D 017 by e.namvar >

صحب شفق

 

 بهار است و شعری بهاری از شاعر اوز : فاروق ضیایی

با صدای شاعر

 

لهپر گاله

بار دیگر مسابقات بومی سنتی ( لهپر گاله ) در اوز

بازی محلی لهپر گاله بازی سنتی اوزو  بیشتر مناطق همجوار با اوز  در لارستان است که تا کنون کم و بیش رایج است . این بازی سنتی را چند سال پیش از از این به اتفاق دیگر همشهریان به صورت امروزی تری طراحی کرد م و برای آن مانند بازی های گروهی آئین نامه ای ترتیب دادم و به صورت رسمی چند سال است مسابقات ( لهپر گاله )  در ایام نوروز در اوز با شور و هیجان برگزار می شود . خوشحالم که این ابتکار که بنده در ان سهیم بودم مورد استقبال بسیار قرار گرفته است. امسال هم پنجمین دوره آن قرار است از فردا در اوز برگزار گردد. در این ایام نوروز و جشن و شادمانی تماشای این بازیها در هوای بهاری لذت بخش خواهد بود بویژه که قرار است مسابقه نهایی عصر روز سیزده بدر در منطقه ( برزگو ) در اوز و در دامان طبیعت  همراه با صدای ( کرنا و تومبلوک ) انجام شود .  

با حضور ریاست محترم تربیت بدنی اوز ، مسئول و اعضای هیات ورزشهای بومی محلی لهپرگاله و کلیه سرپرستان و مربیان تیمهای شرکت کننده راس ساعت 20:30 روز چهارشنبه 89/12/25 جلسه قرعه کشی پنجمین دوره مسابقات بومی محلی لهپرگاله یادواره شادروانان عبدالحمید زمین پیما و یوسف کوهگرد در مسجد تربیت بدنی اوز برگزار گردید . پس از اتمام قرعه کشی ٬  تیمها در هفت گروه چهار تیمی در دور مقدماتی که در زمین باشگاه فرهنگی ورزشی اوز جوان برگزار خواهد شد  ؛ از پنجم فروردین ماه 1390 به رقابت خواهند پرداخت.

گروه بندی مسابقات

گروه اول : مازیار الف - محله بالا - لرد مصلی - نور

گروه دوم : سایپا - یاران عبدالله الف - موزائیک سپاهان - ابزارالات الجزیره

گروه سوم : حمید و یوسف (برکه شکسته) - گود بنار - چاه روستا - بان کوه

گروه چهارم : نور اوز - سبزعلی - اوز موزائیک - طلای نجم

گروه پنجم : پارس بتون - بردشکاندیر اندازان - مسعود اوز - یاران عبدالله ب

گروه ششم : کنار سبز ب - کنار سبز الف - جوانان مازیار - یاران مازیار ب

گروه هفتم : فردوس - اوز جوان - امید اوز - برزگو

شـب شـعـر بـهـار

 

  

ایمیل زیرتوسط خانم سلمانپور به (گپ و لپ ) فرستاده شده است: 

                    شـب شـعـر بـهـار       

                           به زبان فارسی ولارستانی

در رادیو Dubai eye

Persian Wave

جمعه شب  2011/3/25  ساعت P.M   10 تا 12

با حضور سیلوانا سلمانپور ، مهرداد سوداگر و ساغر یاسمی

موج FM

ردیف 8/103

شماره ارسال SMS  در زمان برنامه 4001

وب سایت www.dubaieye1038.com

مجری برنامه – خانم رکسانا چگینی

هموطنانی  که مایل هستند شعرهای بهاری یا نوروزی ایشان در این برنامه پخش گردد می توانند حداکثر تا روز چهارشنبه تاریخ : 2011/3/23 به آدرس زیر ایمیل نموده یا به این شماره فاکس نمایند .

E-mail: [e-mail]                                               ایمیل آدرس:

FAX: [phone]                                                                    شماره فاکس: 

شاد باش

 

دلهاتان بهاری ٬ ایامتان به کام باد

سال نو برهمه عزیزان و همزبانان مبارک

 عنایت الله نامور

 

بی بی و پرست َ

 

شعر زیر از شاعر توانای اوز خانم سیلوانا سلمانپور  که در برنامه رایویی در رادیو دوبی آی چندی پیش خوانده است  و حکایت کسانی است که به علت مهاجرت و اقامت طولانی در کشور های حاشیه خلیج فارس زبان لارستانی انان با واژه ها و تعابیر عربی ٬ هندی ٬ انگلیسی ٬ فلیپینی مخلوط شده است . تغییراتی که در زبان و گویشی که این دسته از مردمان در این کشورها رخ می دهد خود می تواند دسمایه تحقیق زبانشناختی قرار گیرد . ما در اینجا شاهد هستیم که فرزندان این گروه که در مهاجرت متولد شده اند زبان اولشان عمدتا عربی است و از زبان لارستانی در مراوده با یزرگتر ها و مسنین استفاده می کنند

 شعر ( بی بی و پرستَ ) حکایت پیرزنی است که از خدمتکار هندی و فلبپینی خویش می خواهد تا برایش نان و مهیاوه و تخم مرغ مهیا کنند . در شعر واژه هایی مانند کومستا ( فلیپینی به معنای حال شما ؟ ) گیلاس ( انگلیسی به معنای لیوان ابخوری ) اثنینهم ( عربی به معنای هردوتا ) سوناته ( هندی به معنای میشنوی ؟) ) و غیره آمده است که با زبان ( بی بی )  در شعر مخلوط شده است :

 

بی بی و پرستَ

 

 

کومستا تکای هاو اّ گیلاس کو

پوت اُن مهوه ، اثنینهم تاس کو

خذی اِگ ز سلاجه ، اُز تک کبات

پتیتا ، تماتا اُ خاد خضروات

بلز آل اف اِت تک صحون جوهو

اتینی دوتا ملعقه وپیس نو

نامک فلفل و ماست یادت نره

که ابغی اَِکل ناشتا نیمرو

اَنا  هنگری نادانش وضع من ؟

که زعلان و تعبان و جوعان تن ؟

چرا چش موکرداش سونتاهه تا؟

نرست اُت بوه غیض کرتاهه تا ؟

م چم گت لتایی نو و تخم اَز تا می !

حکوک اُت ددام ، کار مفت اُز تا می ؟

اَنا کنسل اَکنام کویکلی تو را

ت هی چش مونکنش و زیر و برا !

متل به گویش بستک

 

متل (گَپِ) بلبلی به گویش  بستک

 

 بخشی از پایان نامه سید سلیمان بنی هاشمی

صَلّ علی محمّد، یک بلبُلُوُی دِن، رفت اَچُنگ کُنار، خار شَپارفت، از کنار اَ زیر اَمی، خاری شَز پاش اَدیر اَوُ، رفت اَ خونه یک تی، اُشدُنُ نُن اَپُتان، اُشگُت خارُیم انکه اَنِسم، اَچِم نماز اَ کُنِم. دعا اَ کُنِم. کُلَه خُ پُرِ پیا اَکُنِم زودی بر اَگردِم، خارُیُش اُش نَه و رفت.

 نُن شن اَ پُت، پَچا تَنُش ناکُردِن، خاریش شن اَزر برزُ دَه. نزیک پشین اَمِی، وقتی اَمِی اُش گُت: کُ خارُیُم اِن؟ شُن گُت: پچا تَنُش نکُردُم مُ اَزرِ برزُ دَه، اُش گُت، خارُوُی مُ نُنُوُی تو. همی اُشگت تا شُن گُت: تَی نُن شاتی تُو اُچیت کِ دل سِیه اُش کُردُم. نُنِی شن ده و اُشواسُ و رفت.

 رفت و رفت تا اُش دی یک مِردُی چهرِی ش زرِ دل ایدُ، لِسمُن اَدُورِ درکِی اکُردای. اُش گُت که نُنُویُم تَ پِش اَ نِسِم و اَچِم نماز اکنم، دعا کنم، کله خُم پر پیا اکُنِم زودی بر اَگردِم. اُش نَ و رفت تا تَرَچاشت کِ بی، گُشنه اُش بی و نُنُوی اُش خَ، بلبلی برگشت و اُش گُت ک نُنُویُم اِن؟ اُش گت:  که گُشنَم بی اُم خَ بلبلی اُش گُت: نُنُوُی مُ دِرَکُوُی تُو همی اُش گُت تا دِرَکُ لِسمُن اُش دَه، اُشواسُ و رفت.

 رفت و رفت تا وقتی اُش دُنُ مِردُی اُدای سِجّادَه نَک اَکُردای. اُش گُت مُ دِرَکُویُم اَنِسِم و اَچِم نُماز اَکُنم، دعا کنم، کُله خُم پر پیا اَ کُنِم، زودی بَر اَگردم. بلبلی رفت و مردکی که سجّاده نَک شَ کُ لِسمُن تَنُش نَکُ، لِسمُنِ بلبُلی شَنَبَس کُ. بلبلی اَمِی و اُش گُت کُ لِسمُنویم اِن، اُش گُت: مُ سجّادَه نَک مَکُ، لِسمُن تَنُش نَکُردِم، مَ نَبَس کُ. اُ ش گُت: درکُوُی مُ سَجاده وُی تو. همی اُش گُت تا مردی مجبور بی کُچی شَز دُم کُند و اُش دَه و بلبُلُی رفت.

  رفت تا رَسِی اَچُنِ اخونه یک تی  که گاو شُن دِن، گَجی شُن دِن. اُش گُت، اِنکُوُ سجّادیُم اَنِسِم و اَچِم نماز اَکُنِم، دعا اَکنم، کله خُم پر پیا اکُنِم و زودی بَر اَگردِم. تا اُش نَ و رفت. تا پشین که بلبلی اَمی و اُش گُت کُ سجادیم اِن؟. اُش گُت که اَلَ سِجّادیُت گَجی وِل وَابی اُش خَ بلبُلی اُش گُت: سِجادَوُی مُ گَجنُوی تو و همی اُش گُت تا مردی مجبور بی، گجِنِی اُش دَه و بلبلی اُش واگرُت و رَفت.

رفت از ولئت اَدیر، اُش دُنُ یک جَی داواتِن. اُش گُت اِنکِه گَجِنُیُم اَوابنم و اَچِم نماز اَکُنِم، دعا کنم، کله خُم پر پیا اکُنِم و زودی بر اَگردِم ورفت اِنیَ خُ گوشت تنُش نَکُردِن و گجِنیِ شُن بُلی و شُن خَ. وقتی بلبُلُی برگشت، اُش گُت: کُ گجِنُیُم اِن؟ شُن گُت کِه ما گوشت تَنُش نکُردُم، مُن بُلی و مُن اَتشندُ شَخَر دایُم، بلبلی اُش گُت: گجِنُوی مُ، بِئدُوی تو. همی اُش گُت و اُش واگُت تا بِئدُوی شُن دَه. بِئدُوی اُش واگُرُت و از ولایت اَدیر رفت .

 از ولایت اَدیر رفت ٬ اُش دُنُ یک کُنَرِ سَوزی اِن، چار پنج تا لیلیا اُدان چنگ اَزُتان. اُش گُت: اَدُنِش مُ بئدُیُم اِنکُوُ شَشِنَئم و اَچِم نماز اَکُنِم، دعا اَکُنِم، کله خُم پر پیا اَکُنِم، زودی بَر اَگردِم و بئدُیم اَواگِرِم. بلبُلی خُ رفت. اِنیَ شُن گُت:  بلبُلی بِی بر چه شَی؟ بِئدُوی کام شُن واکُ. تا وقتی بلبُلُی اَمِی. اُش گُت کُ بِئدُوی اُمِن؟ شُن گُت: اَلَ بِئدُیُت اَپَی ما اَنِیت، گریخت و رفت اَ تِ ولایت. اُش گُت: بئدُوُی مُ چنگوُی تو. همی اُش گُت و اُش واگت تا چنگُوی شُن دَه و اُش واسُ و رفت

رفت، اَتئتِ یَک کُوی، یک درخت سوز اُداسُن. چُنگِ درختی شُنُ  و چنگ اُش واسُ واُش گُت: خارُوُی مَ نُنُوی کُ، نُنُوُی مَ دِرَکُوُی کُ، درکُوُی مَ سَجدَوُی کُ، سَجدَوُی مَ گَجِنُوُی کُ، گجنُوُی مَ بئدُوُی کُ، بئدُوُی مُ چَنگُوُی کُ. چَکُ چنگِ بلبلی، که بلبُلی مردیش کُ. چنگ اُش زت و اُش خُوند. بر محمد صلوات.

...........................................

برگرفته از :    AchomihA اَچُمی ها در فیس بوک و با کسب اجازه ا ز ناشر

کنسرت به زبان لارستانی

 

کنسرت به زبان لارستانی

 بنا به اطلاع رسیده بار دیگر دکتر خنجی ( قدرت الله نورسته ) همراه با گروه گلستان در دوبی کنسرت به زبان لارستانی بر گزار می کند. گروهی که نوازندگانش همه مجارستانی هستند و دکتر خنجی با ارائه ملودی های نوین در موسیقی منطقه تحولی با آنان پدید آورده است . اشعار  ترانه ها همه از خود دکتر خنجی و به گویش  خنج است .

حلوای مسقطی

 

دوبیتی به گویش لار از عبد الرضا مفتوحی

خورشید اَپَی چَشِ تو کم نور اِسّی

بیتِ لَب ِمَ اَلو  لَبُت   جور    اِسّی

باوُر بُکُ مسقطی کِ اُمخَ مفهمی

درپَی لبِ تو چُنِ نَمَک شور اِسّی

...........معنی رباعی..................

خورشید درپای چشمت کم نور است

بیت لب من روی لبت جور است

باور کن حلوای مسقطی که خوردم فهمیدم

دربرابر شیرینی لب تو مثل نمک شور است

.....................

 با تشکر از محبت های شاعر گرامی

« مهجور » شاعری ناشناخته

 

 از جمله آثاری که به صورت مکتوب از زبان لارستانی موجود است گزارشی است از یک  شرق شناسی روس  بنام راماسکویچ که در سال ۱۹۰۹ میلادی( یکصد سال پیش از این )  در شیراز بوده است و در آن  از شاعری لارستانی زبان بنام « مهجور » نام برده  است و از این شاعر اشعاری به زبان لارستانی در همان سال ها به چاپ رسانده است .

 استاد محمد باقر وثوقی در نوشته ای که در مجله « فرهنگ و هنر »  پائیز سال ۱۳۷۶ شماره ۲۱  به چاپ رسانده است از این شاعر و آنچه که محقق روس جمع اوری کرده بود اشعاری را برگزیده و ترجمه کرده است که عین گزارش استاد وثوقی را با هم می خوانیم :  

 « مهجور » شاعری ناشناخته

( عکس تزئینی است )

سال 1362 به دنبال  بررسی های دانشگاهی خود در مورد گویش لاری ؛ به مقاله ی « راماسکویچ » دسترسی پیدا کردم . در این مقاله مقداری از اشعار بومی ( به زبان ) لارستانی  درج شده که نویسنده آن را متعلق به « مهجور » دانسته است . این اشعار شامل ده دوبیتی و یک قصیده است . ( در ) تحقیقات بعدی متاسفانه چیز زیادی به اطلاعات پیشین افزوه نشد ؛ و تنها دانسته شد که او ملقب به « ملا بخشی » و احتمالا از اهالی روستای « بریز » بین راه لار و جهرم بوده است . از آنجا که راماسکویچ تحقیق خود را در سال 1909 میلادی به انجام رسانده است و از طریق واسطه ای به ان اشعار دست یافته است ؛ می توان گفت که «مهجور » تا آن ایام در قید حیات بوده است .در حال حاضر تنها سند مکتوبی که از این شاعر باقی مانده  در پژوهشهای راماسکویچ است .( آنچه که در پی می آید ) بخشی از دوبیتی های « مهجور » است (که از آن منبع ) نقل و ترجمه می شود .

 ( 1) اَ رُو شَ اَز چَشُم خون مثل ِ سیلی

مَ مجنونُم وُسوی دیدار ِ لیلی

اَچُم دور ُ وَر ِ خیمه ش بِگردُم

چُن ِ ماه در بیا ؛ بَلکِم ک ِ سیلی

A row ŝa az ĉaŝom xoon mesle seyli

Ma majnoonom va sooye didāre leyli

Aĉom dowro vare xoonaŝ begardom

Ĉone māh dar beyā balkem ke seyli

« از چشمانم خون چون سیل روان شد

من برای دیدار لیلی سخت مجنونم

به دور خیمه اش خواهم پشت

 شاید چون ماه بر آید و من ببینمش »

( 2 ) بُت ِ بیژن وَشُم بُرمُت خَم ا ِ سسی

چُن ِ شمشیر ِ زال ُ رُستم ا ِ سسی

ا َ چللَی بُرم اُنِس تیر ِ مِزِنگُت

م َ زخم ِ دل بِزِن ک ِ مَلهَم ا ِسسی

BoteBižan vaŝom bormot xam es - si

Ĉone ŝamŝire Zālo Rosram es - si

A ĉel-lay borm ones tire mezengot

Ma zaxme del bezen ke malham es  - si

« بُت ِ بیزن وشم ابروانت خم است

به شمشیر زال و رستم می ماند 

تیر مژگانت را در کمان ابروانت بگذار

و بر زخم دلم بزن که مرهم من این است »

ادامه نوشته

لارستانی یکی از زبان های ایرانی نو

 

 لارستانی یکی از زبان های ایرانی نو

 کتا ب راهنمای زبان های ایرانی در دو جلد   در سال 1383 به فارسی ترجمه و منتشر شده  است . ترجمه فارسی آن زیر نظر حسن رضایی باغ بیدی و توسط : آرمان بختیاری ؛ عسکر بهرامی ؛ حسن رضایی باغ بیدی  و نگین صالحی   انجام گرفته است . جلد اول کتاب به بررسی زبان های ایرانی باستان و میانه و جلد دوم کتاب به بررسی زبان های ایرانی نو اختصاص دارد . سر مترجم در پیشگفتار کتاب آورده است :                             

 کتاب راهنمای زبان های ایرانی حاصل تلاش چندین ساله هفده تن از برجسته ترین دانشمندان زبانشناسی ایرانی است و زیر نظر پرفسور رودیگر اشمیت در سال 1989 به چاپ رسیدهاست و یکی از مهم ترین و دقیق ترین منابع در زمینه ی زبان ها و گویش های ایرانی از عهد باستان تا کنون است . بخش های مختلف این کتاب ارزشمند به زبان های آلمانی ؛ انگلیسی  و فرانسه نوشته شده است .بخشهایی از این کتاب بسیار تخصصی است و جز برای  متخصصان قابل فهم نخواهد بود .با وجود این هر یک از بخش های کتاب علاوه بر مطالب تخصصی ؛ کلیاتی را نیز در بر دارد که برای هر خواننده ای دریافتنی و جذاب است.                                                                                                   

 سر ویراستار اصلی کتاب پرفسور رودیگر اشمیت در یادداشتی بر ترجمه فاسی کتاب از جمله  نوشته است :                                                                                          

 هدف از تالیف کتاب همانا بررسی اجمالی  گذشته و حال زبان های ایرانی بوده است . در تالیف کتاب هفده دانشمند با ملیت های گوناگون و تخصص های متفاوت دست اند کار بوده اند .  و این مهم می بایست به اختصار و در چارچوب واقعیت های موجود و البته برپایه وضعیت فعال زبانشناختی ایرانی  دهه هشتاد تحقق می یافت . توصیف هر زبان تنها به بررسی های دستوری محدود نبوده است بلکه بیش تر لازم بود شواهد  گستردگی و کاربردآن زبان را مد نطر قرار دهد . در واقع باید به زبانشناسی تاریخی ؛ بوم شناسی ؛ جامعه شناسی زبان و مانند اینها توجه می شد و همه این عوامل در ارزیابی تاریخی و گویش شناختی خانواده زبان های ایرانی مورد تاکید قرار گرفته است . و در مجموع در نگاهی کلی ؛ خاستگاه مشترک همه ی زبان های مجزای ایران به تصویر کشیده شده است .

در  جلد دوم این کتاب که به بررسی زبان های ایرانی نو اختصاص دارد و در فهرست مطالب کتاب و زیر عنوان زبان های ایرانی نو غربی ابتدا زبان فارسی نو به طور کامل بررسی شده است و پس از آن به عنوان گویش های ایرانی غربی بر می خوریم که به ترتیب : گویش های حاشیه دریای خزر و گویش های شمال غرب ایران ؛ گویش های مرکزی ایران ؛ کردی ؛ گورانی و زازا ؛ گویش های جنوب غرب ایران ؛ بلوچی یررسی شده اند .

 آنگاه و در یک فصل جداگانه  با عنوان زیر مواجه می شویم :

زبان های جنوب شرق ایران : لارستانی ؛ کُمزاری ؛ بشکردی

در صفحه 485 کتاب در باره طبقه بندی این زبان ها و دلایل آن آمده است :

طبقه بندی گروه ها و زیر گروه های گویشی ایرانی غربی مبتنی است بر تلفیقی از ارتباط خانوادگی زبان ها ؛ همجواری جغرافیایی   ؛ هویت قومی و بر مبنای رده شناسی بوده است . این طبقه بندی توزیع کنونی آنها را می نمایاند.