قطعه شعری از تائب اوزی به گویش بستک و اوز
سروده شده ۱۷۰ سال پیش
شیخ محمد صالح بن عبدالرحمن بن علی بن ابراهیم بن حاجی بن محمد معروف به شیخ محمد صالح فارسی و متخلص به تائب اوزی در اوز لارستان واقع در استان فارس متولد گردید. تاریخ تولد او با توجه به قباله های قدیمی به ظن قوی ربیع الاول 1229 هجری قمری بوده است.
در سال 1285 هجری قمری وقتی که پنجاه و شش ساله بود به قصد هند و دیدار با شاه عبدالغنی دهلوی و دیگر عارفان و صوفیان هند از دهتل خارج شد. ولی چون در هند به مقصود نرسید ، یک سال بعد به مکه رفت. در آنجا با محمد مظهر مجددی که قطب و مرشد صوفیان نقشبندی در آن عصر بود و تائب او را از قبل می شناخت ، انس و الفتی خاص گرفت. تائب احتمالاً تا سال 1294 هجری قمری در حجاز ماند و در این سال در سفری که از مکه به مدینه می رفت ، در منطقه رابغ در 180 کیلومتری شمال غربی مکه و به سن شصت و پنج سالگی در گذشت و همانجا به خاک سپرده شد.
تائب عاشقی بود شیدا و شیدایی بود زنده دل و دل سوخته ایی بود که در راه دوست و مقصود خود گام بر می داشت و از اینکه اینگونه است شاد بود.
شعر او تابلویی پر نقش و زمینی پر گل است که مانند بهار سرزمین لارستان ، رنگارنگ و چشم نواز است.
قطعه شعری که در پی می آید تنها شعر گویشی باقی مانده از تائب است . تائب چون مدتها در ده تل منطقه گوده بستک اقامت داشته است این شعر را به گویش بستکی و اوزی سروده است . البته تنها دوبیت آخر آن به گویش اوزی و مابقی بستکی است .

مه طلعتان بستکی
یَگ رُز اُز بهر ی تماشا رفتُم اَ سیل ِ بهار
دلبری اُم دی میان ِ گُل هزار و لَه لَزار
Yag roz oz bahre tamāŝā raftom a seyle bahār
Delbari om di meyāne gol hazāro lahlazār
ابروُش ماه ِ شبِ اول لبُش عناب ِ تر
چشم ِ مستُش دل شَبو از بَس ک ِ شَم ره دِن خمار
Abrooyoŝ māhe ŝabe av-val laboŝ a?nabe tar
Ĉaŝme mastoŝ del ŝaboo az bas ke ŝam rah den xomār
تا ک ِ مُش واکت بَ چَش بنیاد رفتَش کِ اُ دُو
مثل ِآهو ک ِ رَموخ ِ وَخت ِ اُش دی میرشکار
Tā ke moŝ vākat ba ĉaŝ ; bonyāde raftaŝ ke o dow
Mesle āhoo ke ramooxe vaxte oŝ di mir ŝekar
نَ مُ هُم بد اُم نِکُ شَز دُم دُوِستُم هَی بِ دُو
پَس چَتیدُم پِش پَش چَتیدُم هَی بگیرُ هَی بیار
Na mo hom bad om neko ŝaz dom dovestom hay bedow
Pas ĉatidom peŝ ĉatidom ; hay begiro hay beyār
یَگ بُری تیمُ گزُ کُوراُ کُنار شَتِی خُ کشت
پاره ای بندُ هَمونُ کوهُ دشت ِ بی شمار
Yag bori timo gazo kowr o konār ŝa tey xo kaŝt
Pārayei bando hamoono kooho daŝte biŝomār
عاکبت رَه وِل نِبو گُم اُم نِکُ مَز چَش نَکرد
ما برفتُم چون کلاغ و هِم چو کبک کوهسار
?ākebat rah vel nebo gom om neko maz ĉaŝ nekard
Mā berafetm ĉon kalāγo hem ĉo kabke koohsār
رَس مَرس یَگ جستی مون کُ چادُرُش سخت اُم گُرُت
هردو با هم پیچِخستِم خیلی مون کُ جیرُجار
+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم تیر ۱۳۹۰ ساعت 15:0 توسط عنایت الله نامور
|